วารสารสภาคณาจารย์ ประจำปี 2561

โพสโดย เว็บมาสเตอร์เมื่อวันที่

บทบรรณาธิการ

ความล้มเหลวของระบบพนักงานมหาวิทยาลัยกว่า 20 ปีที่มหาวิทยาลัยไทยได้เปลี่ยนจากระบบข้าราชการมาเป็นระบบพนักงานมหาวิทยาลัย โดยมติคณะรัฐมนตรี ปี พ.ศ. 2542 ที่ต้องการยกระดับการทำงานของบุคลากรในมหาวิทยาลัยให้มีความคล่องตัว ทันสมัย มีความแตกต่างจากระบบราชการเดิม โดยปัจจัยหนึ่งในการที่มติคณะรัฐมนตรี นำมาแลกเปลี่ยนจากระบบข้าราชการแบบเดิมมาเป็นระบบพนักงานมหาวิทยาลัย คืออัตราเงินเดือนที่สูงขึ้น 1.5 และ 1.7 เท่าของระบบใหม่

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราถกเถียงกันมาโดยตลอดว่า สุดท้ายอัตราเงินเดือน 1.5-1.7 นั้นควรจ่ายอย่างไรสวัสดิการอยู่ตรงไหน พนักงานมหาวิทยาลัยควรได้สิทธิอะไรบ้าง แต่จนแล้วจนรอดเรายังไม่สามารถหาข้อยุติเรื่องนี้ได้ความคลุมเครือในเรื่องนี้ยังไม่ถูกคลี่คลายหรือมีคำตัดสินจากผู้มีอำนาจสักครั้ง ซึ่งพนักงานมหาวิทยาลัยในหลาย ๆ แห่งก็ได้แต่ต้องต่อสู้กันไปเองตามยถากรรม มีแรงมากก็พูดมาก มีแรงน้อยก็เงียบหน่อย เรียกร้องมากไปก็ถูกเพ่งเล็งจากผู้บริหารมหาวิทยาลัย ทั้งที่มันเป็นสิทธิ์ที่พนักงานทุกคนควรได้รับ ปัญหาอัตราเงินเดือนและสวัสดิการของพนักงานมหาวิทยาลัย ไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อตัวบุคลากรที่เข้ามาทำงานในระบบแล้วว่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีอย่างไร แต่เงินเดือนและสวัสดิการที่ตํ่าเตี้ยเรี่ยดิน รวมถึงเงินประจำตำแหน่งทางวิชาการที่ขึ้นอยู่กับรายได้ของทางมหาวิทยาลัย (ทำให้บางมหาวิทยาลัยจ่ายได้แค่ขาเดียวนั้น) ทำให้เกิดอาการสมองไม่ไหลเข้า อีกทั้งสมองยังไหลออกอีกเป็นจำนวนมาก หลายท่านที่จบการศึกษาในระดับสูง ๆ จากต่างประเทศ ที่ต้องออกทุนในการเล่าเรียนเอง เมื่อบวกลบคูณหารค่าตอบแทนจนถึงอายุ 60 ปีแล้วนั้นรู้สึกว่าไม่คุ้มค่าที่จะมาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ทำงานในมหาวิทยาลัยทั้งปียังได้เงินเดือนและสวัสดิการน้อยกว่าการทำงานในบริษัทเอกชนแค่ 6 เดือน อีกทั้งอัตราการขึ้นเงินเดือนของระบบนี้ยังน้อยนิดเมื่อเทียบกับโบนัสและอัตราของบริษัทเอกชนอย่างมากโข อาชีพอันทรงเกียรติอย่างอาจารย์มหาวิทยาลัยที่เคยเป็นความใฝ่ฝันของหลายคนกลับถูกเมินเฉยบางอัตราเปิดแล้วเปิดอีกยังหาคนมาสมัครไม่ได้ ที่ซํ้าร้ายกว่านั้นเพื่อนอาจารย์หลายท่านของพวกเราได้ลาออกไปเพื่อทำงานเป็นข้าราชการท้องถิ่น หรือหนีไปสังกัดอยู่กับ สพฐ. ที่ดูว่าจะมีความมั่นคงทางอาชีพมากกว่าทั้งสัญญาจ้างที่กระท่อนกระแท่น เงินเดือนและสวัสดิการที่น้อย และการเอาสัญญาจ้างมาผูกกับตำแหน่งทางวิชาการและการประเมิน เหล่านี้เพิ่มภาระและบั่นทอนกำลังใจของพนักงานมหาวิทยาลัยของเราอย่างมากทำอย่างไรปัญหาเหล่านี้จะได้รับการแก้ไขและพัฒนาให้เร็วที่สุด ไม่ใช่เพราะประโยชน์ที่จะตกกับพนักงานมหาวิทยาลัยแต่รวมไปถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับอนาคตของชาติ นักศึกษา เยาวชน และทิศทางของประเทศนี้อีกด้วยวารสารสภาคณาจารย์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์เกิดขึ้นได้เพราะเรามีพื้นฐานของสารสภาคณาจารย์ที่แข็งแรง ที่บุคลากรหลายภาคส่วนช่วยกันระดมสมอง คิดและเขียนข้อเสนอแนะความคิดเห็นกระตุ้นทิศทางการบริหารให้กับมหาวิทยาลัยของเรา เมื่อถึงรอบแห่งการจัดทำวารสารประจำปี พวกเราคิดว่าควรจะสื่อสารให้กับสถาบันอุดมศึกษาทั่วประเทศได้รับรู้ปัญหาร่วมกันที่เรามีมาอย่างยาวนานด้วยการแจกจ่ายวารสารฉบับนี้เพื่อให้ทุกมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญของพลังบุคลากร ที่เป็นปัจจัยในการขับเคลื่อนหลักของมหาวิทยาลัยเพราะสุดท้ายแล้วหากพนักงานมหาวิทยาลัยทุกท่านไม่เรียกร้องสิทธิและผลประโยชน์ของท่านเองสภาคณาจารย์และข้าราชการของสถาบันอุดมศึกษาไม่พิทักษ์ผลประโยชน์ของบุคลากรและมหาวิทยาลัย ผมคิดว่าวันหนึ่งความล้มเหลวของการศึกษาในระดับอุดมศึกษาจะฉายภาพที่ชัดถึงทางตันและยากที่จะแก้ไขเยียวยาอย่างแน่นอน

ด้วยความเคารพและเชื่อมั่นต่อพนักงานมหาวิทยาลัยทุกท่าน
อาจิณโจนาธาน อาจิณกิจ
บรรณาธิการ

คอลัมน์ต่าง ๆ ในวารสารสภาคณาจารย์ ประจำปี 2561

  • คณะกรรมการสภาคณาจารย์และข้าราชการ
  • วิสัยทัศน์ พันธกิจ
  • ว่าด้วยเรื่องปัญหาคุณภาพการศึกษาในมหาวิทยาลัยราชภัฏ
  • มหาวิทยาลัยพื้นที่สร้างความฝัน นักศึกษาไม่ได้มีไว้ตอบประกันคุณภาพ
  • ตัวชี้วัดคุณภาพอุดมศึกษาคุณภาพบัณฑิต
  • เสียงสะท้อนจากนักศึกษาไปหา ทปอ.
  • ผู้บริหารในฝัน (หรือมันไม่มีอยู่จริง)
  • จดหมายจากยายบุญชู ถึง… “ผู้มีอำนาจ” ใน มรร.
  • เลือกตั้งไปก็ยังไม่ได้ประชาธิปไตย
  • ประมวลภาพบรรยากาศพิธีมอบรางวัลบุคลากรดีเด่น ประจำปี 2560
  • ผลการดำเนินงานของสภาคณาจารย์และข้าราชการ ประจำปี 2561
  • แผนการดำเนินงานของสภาคณาจารย์และข้าราชการ
  • ผลการดำเนินงานของสภาคณาจารย์และข้าราชการประจำปี 2560

ดาวน์โหลด วารสารสภาคณาจารย์ ประจำปี 2561 คลิกที่นี่!